Basilicata

'Lucani' heten de inwoners van Basilicata gek genoeg. De huidige naam (Basilicata) voert terug tot de 9e en 10e eeuw, toen het gebied Lucania onder Byzantijnse overheersing viel en vindt haar oorsprong in het woord 'basilikos', zoals de toenmalige gouverneurs genoemd werden. De regio veranderde van naam, maar de inwoners niet. Deze zuidelijke streek is vrij ruig en in de winter onherbergzaam en koud. De wijnproductie is hier beperkt. Eén van Italië's beste en meest geprezen wijnen valt onder de enige DOC die de regio rijk is: de Aglianico del Vulture.

De Aglianico (een verbastering van Hellenico) is door de Grieken in Zuid-Italië aangeplant en heeft van de Taurasi in Campania een DOCG-wijn kunnen maken. Hier in Basilicata biedt hij ook vele mogelijkheden. Aangeplant op de vruchtbare vulkanische grond van de Monte Vulture, in het noord-oosten van de regio, geeft hij rijke, stevige en complexe donkerrode wijnen. Na drie jaar houtrijping mag er 'vecchio' op het etiket worden gezet, terwijl de wijn pas recht krijgt op de toevoeging 'Riserva' na een houtlagering van vijf jaar. Deze Riserva's kunnen, mits van een goed oogstjaar, gemakkelijk een aantal jaren op fles ouderen en winnen daarbij aan complexiteit, intensiteit en verfijning. Door zijn kracht doet de Aglianico del Vulture het goed bij geroosterd vlees, lamsvlees, stoofpotten en pittige schotels.

Naast De DOC Aglianico del Vulture, die voor vier procent voorziet in het totale wijnaanbod, wordt de Aglianico ook gebruikt voor rode wijnen die onder de twee IGT's van de regio vallen. De IGT Basilicata en de IGT Grottino di Roccanova. Onder deze IGT's worden ook rode wijnen van de Montepulciano en de Sangiovese gemaakt evenals witte wijnen van de Moscato en Malvasia. De beste Malvasia en Moscato zijn echter afkomstig van de vulkanische hellingen van de Monte Vulture.

Uiteraard wordt er ook wijn gemaakt van talloze andere inheemse variëteiten zoals de Fiano, de Bombino Bianco, de Asprinio en de Trebbiano Toscano onder de witte en de Aleatico, de Ciliegiolo, de Bombino Nero en de Malvasia Nera onder de rode.

Met dank aan Rudy Gielen